وقتى كه نامهء حسن عليه السلام به معاويه رسيد ، و آن را خواند ، به كارگزاران و فرماندارنش در اطراف شام چنين نوشت : به نام خداوند بخشنده مهربان اين نامه‌اى است از اميرالمؤمنين معاويه به فلانى و مسلمانانى كه فرمان او را مىبرند . درود بر شما ، سپاس خداى را كه بىهمتاست و حمد و ثنا سزاى خداوندى است كه دشمن شما و كشندگان خليفهء شما ( عثمان ) را به لطف خويش كفايت كرد و همانا خداوند به عنايت خاص خود مردى از بندگان خويش را بر على بن ابى طالب برانگيخت كه او را غافلگير ساخت و از پا درآورد و ياران او را پراكنده ساخت و از طرف بزرگان آنها و سرانشان نامه هايى به نزد من آمده است كه درخواست امان براى خود و قبيله‌شان دارند . از اين رو به محض رسيدن نامهء من با سپاه خود و آنچه براى كارزار آماده كرده‌ايد به سوى من حركت كنيد كه بحمداللَّه انتقام خون خويش را گرفته و به آرزوى خود رسيده‌ايد . و خداوند ستمگران و ستيزه‌جويان را هلاك سازد ، و درود و رحمت و بركات خدا بر شما باد ! مىگويد : پس از وصول اين نامه لشگرها از اطراف به نزد معاويه گردآمدند و او به جانب عراق حركت كرد ، خبر به امام حسن عليه السلام رسيد كه او از شام حركت كرده و به جسر منبع رسيده است ، امام عليه السلام نيز آمادهء حركت شد و حجربن عدى را مأمور ساخت تا عمّال و ساير مردم را بسيج كند و منادى همه را براى حضور در مسجد فراخواند ، مردم اجتماع كردند ، حسن عليه السلام فرموده بود ، چون مردم جمع شدند مرا خبر كنيد !